Muziek is voor Jille een late roeping. Wel altijd liefhebber geweest maar pas actief geworden toen Helen voor hem een Casio PT20 kocht (zo’n mini keyboard waar je drie Japanners in een door jou gewenst akkoord kan laten spelen), omdat ze zag dat Jille tijdens een bezoek aan een vriend met een piano, niet bij dat ding was weg te slaan. Dat moet rond 1980 geweest zijn. Zijn allereerste optreden als zanger was op de veertigste verjaardag van de legendarische Jan Hekert, toen de vaste klandizie van zijn café ‘Sandino’ een revue in elkaar had gezet. Naar aanleiding daarvan werd Jille gevraagd om zijn medewerking te verlenen aan een dagelijks kinderprogramma op de lokale radio, waarvoor hij al snel liedjes ging schrijven en zingen, zichzelf begeleidend op voornoemde Casiootje. Daarnaast trad hij op met Paul Penninkhof en Rudy Lentze.

Er viel een muziekstilte door de verhuizing naar den Haag in 1985. In 1990 werd het Pandergebouw, waarin zij toen hun intrek namen, opgeleverd en dat was reden voor een feest. Zonder muziek geen feest, dus werd er een huisband in elkaar geknutseld, met o.a. Harry Berg, Rob de Rijcke, Yola Galinsky, Ester de Vries en Ad Folkerts.

Dit was het begin van zijn muzikale leven in Den Haag. Incidentele optredens in de Panderbar onder diverse namen (de Wurlitzers herinner ik me) en later als duo met Ester de Vries op accordeon, soms Erik Schurman op gitaar en zelfs met Erwin Smitskamp als gitarist. Jille werd door diverse muzikanten benaderd om een band te beginnen, waarop hij steevast zei:”nee joh, ik heb het al zo druk.” Tot Huib Westerbaan hem de zelfde vraag voorlegde en hij daarmee akkoord ging. Country and Western zou het worden, een optreden werd geboekt en toen haakte Huib af.

Lees verder bij Thunderkid.